Waarom ik schilder

Schilderen is voor mij geen hobby. Het is de manier waarop ik de wereld probeer te begrijpen.

Al jaren ben ik gefascineerd door de mens. Niet door perfectie, maar door datgene wat vaak verborgen blijft: kwetsbaarheid, liefde, verlies, hoop, moed en troost. Juist in die momenten waarop iemand zichzelf echt laat zien, ontdek ik iets wat mij diep raakt. Dat zijn de verhalen die ik wil schilderen.

Mijn artistieke reis begon met het onderzoeken van grote menselijke en spirituele thema's. In mijn interpretatie van de Kruisweg stond niet alleen het lijden centraal, maar vooral de waardigheid van de mens, de kracht van mededogen en de mogelijkheid om zelfs in de donkerste momenten licht te vinden.

Van daaruit groeide mijn werk verder. De vragen werden groter en universeler: wat verbindt mensen werkelijk? Wat blijft er over wanneer alle verschillen wegvallen?

Die zoektocht mondde uit in mijn afstudeerproject 12 keer menselijkheid. In twaalf schilderijen onderzocht ik momenten waarop compassie sterker blijkt dan oordeel, nabijheid belangrijker wordt dan afstand en menselijkheid zichtbaar wordt op plaatsen waar je haar misschien niet direct verwacht. De serie werd bekroond met de Juryprijs van de Kunstacademie Genk, een bijzondere erkenning die voor mij voelde als een bevestiging om deze weg verder te volgen.

Voor mij is een schilderij nooit alleen verf op doek. Het is een ontmoeting. Een uitnodiging om even stil te staan, om te kijken zonder haast en om iets van jezelf te herkennen in het verhaal van een ander.

Ik schilder niet om antwoorden te geven. Ik schilder omdat ik blijf geloven dat kunst mensen met elkaar kan verbinden. Dat een beeld soms kan uitdrukken wat woorden niet kunnen zeggen. En dat juist in een tijd waarin de wereld vaak wordt gekenmerkt door snelheid en verdeeldheid, menselijkheid misschien wel belangrijker is dan ooit.

Daarom blijf ik schilderen. Omdat iedere nieuwe penseelstreek opnieuw de vraag stelt die mij al jaren begeleidt:

Wat maakt ons mens?

Jouk Boon